Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Το 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσε να είναι μια ακόμη εσωστρεφής, τυπική διαδικασία. Αντίθετα, εξελίχθηκε στον προθάλαμο μιας πρωτόγνωρης πολιτικής αναδιανομής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, «κλειδώνοντας» εμφατικά τις εκλογές για το 2027 και πετώντας το γάντι της κυβερνησιμότητας με το περίφημο δίλημμα για το «τηλέφωνο των 3 π.μ.», έδειξε ότι δεν σκοπεύει να παραδώσει τα ηνία εύκολα. Ξέρει να διαβάζει τα κενά των αντιπάλων του.
Όσο όμως η κυβερνώσα παράταξη οχυρώνεται πίσω από το «συμβόλαιο αποτελέσματος», γύρω της το παλιό πολιτικό σκηνικό κυριολεκτικά αποσυντίθεται, δίνοντας τη θέση του σε μια νέα, αχαρτογράφητη γεωμετρία.
Η πρόσφατη, επεισοδιακή διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ –μετά τη δημόσια σύγκρουσή του με τον Σωκράτη Φάμελλο– δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην ατέρμονη αριστερή βεντέτα. Είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου ενός φορέα που αδυνατεί πλέον να παράξει πολιτική. Ο Πολάκης αρνείται να παραδώσει τα όπλα, ταμπελώνεται ως διωκόμενος και η Κουμουνδούρου βυθίζεται στην απόλυτη απαξίωση.
Αυτό το κενό στα αριστερά έρχεται να καλύψει ο Μάιος, ο οποίος εξελίσσεται στον «μήνα των νέων κομμάτων». Η επικείμενη ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα, στα τέλη του μήνα, προκαλεί ήδη τριγμούς. Ο πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει διεκδικώντας ρόλο σοβαρού συνομιλητή στο πεδίο της κυβερνησιμότητας, εκεί δηλαδή που ο Μητσοτάκης έπαιζε μέχρι σήμερα χωρίς αντίπαλο.
Την ίδια ώρα, η δυναμική είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία ανακοινώνει το δικό της κόμμα στις 21 Μαΐου, έρχεται να εκφράσει ένα βαθιά συγκινησιακό, αντισυστημικό ρεύμα οργής που διαπερνά οριζόντια την κοινωνία. Δεν πρόκειται για μια απλή υποψηφιότητα, αλλά για μια εν δυνάμει δεξαμενή υποδοχής της κοινωνικής κόπωσης.
Το παζλ συμπληρώνεται στη δεξιά πολυκατοικία. Οι διεργασίες γύρω από ένα νέο κόμμα υπό την επιρροή ή τη στήριξη του Αντώνη Σαμαρά δημιουργούν έναν δεύτερο, εσωτερικό πόλο πίεσης για το Μέγαρο Μαξίμου. Η απουσία του Κώστα Καραμανλή από το συνέδριο και οι προειδοποιήσεις Δένδια για τη δημοσκοπική φθορά δείχνουν ότι η δεξιά βάση δεν είναι δεδομένη.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη μετάλλαξη. Ο Μητσοτάκης κέρδισε χρόνο μέχρι το 2027, όμως το τηλέφωνο των 3 π.μ. σύντομα θα χτυπά σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό. Με τον Τσίπρα παρόντα, την Καρυστιανού να εκφράζει το θυμικό, τον Σαμαρά να καραδοκεί και τον Πολάκη σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή, ο δρόμος προς τις κάλπες δεν θα είναι ένας υγιεινός περίπατος, αλλά μια σκληρή μάχη επιβίωσης.
