Κράτος «επιλεκτικά ανίκανο»
Η προστασία του φυσικού πλούτου και των δασικών οικοσυστημάτων της Αττικής δεν είναι ένα ζήτημα «τεχνοκρατικής διαχείρισης» ή επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, αλλά ένα πεδίο σκληρής ταξικής και πολιτικής σύγκρουσης. Αυτή την αλήθεια έφερε στο προσκήνιο με τον πιο ηχηρό και τεκμηριωμένο τρόπο η Αντιδήμαρχος Καισαριανής, Μαρία Αραχωβίτη, κατά τη διάρκεια της παρέμβασής της στη Συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσε η «Λαϊκή Συσπείρωση» Αττικής με θέμα την αντιπυρική προστασία και τη θωράκιση του περιβάλλοντος.
Η παρουσία του Δημάρχου Καισαριανής, Ηλία Σταμέλου, καθώς και των Αντιδημάρχων Κανέλλας Γεωργοπούλου και Χρύσας Γκίκα, υπογράμμισε τη συλλογική αποφασιστικότητα της δημοτικής αρχής να αποτελέσει το εμπροσθοφυλακή στον αγώνα για τη σωτηρία του Υμηττού, κόντρα στην εγκληματική αδιαφορία του αστικού κράτους.
Η Μαρία Αραχωβίτη, με λόγο που τσάκιζε κόκαλα και βασιζόταν στα αμείλικτα στοιχεία της καθημερινότητας στο βουνό, προχώρησε σε μια βαθιά πολιτική ανατομία της κρατικής πολιτικής. Κατήγγειλε τη στρατηγική επιλογή των κυβερνήσεων να αφήνουν τις δασικές εκτάσεις απροστάτευτες, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την εμπορευματοποίηση και την παράδοσή τους στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Το τρίπτυχο της κρατικής εγκατάλειψης: Άδεια ταμεία, υποστελέχωση και ιδιοκτησιακές διεκδικήσεις
Στην τοποθέτησή της, η Αντιδήμαρχος Καισαριανής ακτινογράφησε την τραγική κατάσταση των κρατικών υποδομών που είναι θεωρητικά υπεύθυνες για τη δασοπροστασία. Παρουσιάζοντας την πραγματικότητα με το όνομά της, αναφέρθηκε στο «άδειο ταμείο» του Δασαρχείου, μιας υπηρεσίας που έχει αφεθεί χωρίς ούτε τα βασικά κονδύλια για να επιτελέσει το έργο της, στερούμενη μέσων, καυσίμων και εξοπλισμού.
+----------------------------------------------------------------------------+
| Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ |
+----------------------------------------------------------------------------+
| • Κρατική Χρηματοδότηση: Πενιχρά κονδύλια που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά.|
| • Δημοτική Υπέρβαση: Δαπάνη πολλαπλάσιων πόρων από το υστερημένο ταμείο. |
| • Υπηρεσιακή Γύμνια: Δραματική υποστελέχωση με ευθύνη της κεντρικής εξουσίας|
| • Διαρκής Κίνδυνος: Ιδιοκτησιακές διεκδικήσεις που απειλούν τον Υμηττό. |
+----------------------------------------------------------------------------+
Δίπλα στην οικονομική ασφυξία, η κ. Αραχωβίτη έθεσε το οξύ πρόβλημα της υποστελέχωσης των δημοτικών υπηρεσιών. Οι απαγορεύσεις προσλήψεων μόνιμου προσωπικού που επιβάλλει η κεντρική εξουσία στερούν από τον Δήμο το αναγκαίο εργατικό δυναμικό για τη συντήρηση και τον καθαρισμό του δασικού ιστού. Παρά τη γύμνια αυτή, η Αντιδήμαρχος ανέδειξε τις υπεράνθρωπες, συνεχείς παρεμβάσεις του Δήμου Καισαριανής για την απομάκρυνση των ξερών δέντρων και των καύσιμων υλικών, προκειμένου να μειωθεί το φορτίο κινδύνου ενόψει των θερινών μηνών.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο, ωστόσο, που ανέλυσε η Μαρία Αραχωβίτη αφορά τις ιδιοκτησιακές διεκδικήσεις στον Υμηττό. Πρόκειται για μεθοδεύσεις από πλευράς ιδιωτών, real estate και εκκλησιαστικών κύκλων που, εκμεταλλευόμενοι τα «παράθυρα» του νόμου και την απουσία προστατευτικού πλαισίου, αμφισβητούν τον δημόσιο και δασικό χαρακτήρα του βουνού. Η Αντιδήμαρχος ξεκαθάρισε ότι η Δημοτική Αρχή Καισαριανής θα αποτελέσει ανυπέρβλητο τοίχο απέναντι σε οποιοδήποτε σχέδιο τσιμεντοποίησης ή αλλαγής χρήσης γης.
Οικονομική υπέρβαση κόντρα στην κρατική κοροϊδία
Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά σημεία της παρέμβασης ήταν η σύγκριση των μεγεθών ανάμεσα στην κρατική χρηματοδότηση και τις πραγματικές ανάγκες της πόλης. Η κ. Αραχωβίτη αποκάλυψε ότι η κρατική επιχορήγηση για την πυροπροστασία είναι κυριολεκτικά πενιχρή, ένα φιλοδώρημα που δεν επαρκεί ούτε για τις στοιχειώδεις ανάγκες κίνησης των οχημάτων.
Για να μην μείνει η πόλη και το βουνό στο έλεος των στοιχείων της φύσης, ο Δήμος Καισαριανής αναγκάζεται να δαπανήσει από τους δικούς του, ελάχιστους και πολύτιμους πόρους, ένα σημαντικά υψηλότερο κονδύλι για τη θωράκιση της περιοχής. Αυτή η οικονομική υπέρβαση, αν και επιβαρύνει τον δημοτικό προϋπολογισμό, γίνεται συνειδητά από τη διοίκηση της «Λαϊκής Συσπείρωσης», διότι η προστασία της ζωής των κατοίκων και του περιβάλλοντος αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.
«Διακηρύξαμε ανοιχτά ότι θα είμαστε αντιπολίτευση»: Μια στάση ευθύνης
Η πολιτική κορύφωση της παρέμβασης της Μαρίας Αραχωβίτη ήρθε όταν προσδιόρισε τον πραγματικό ρόλο μιας γνήσιας λαϊκής δημοτικής αρχής μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Με λόγια που αποτελούν μανιφέστο για την τοπική διοίκηση, η Αντιδήμαρχος υπενθύμισε τις προεκλογικές και μετεκλογικές δεσμεύσεις της παράταξής της:
«Διακηρύξαμε ανοιχτά στον λαό ότι και από τη θέση της Δημοτικής Αρχής θα είμαστε αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση στην κυρίαρχη πολιτική, την πολιτική ενός επιλεκτικά ανίκανου κράτους που πνίγει τον λαό το χειμώνα και τον καίει το καλοκαίρι, γιατί η μόνη δέσμευση που έχουμε είναι να υπηρετούμε τα συμφέροντα του λαού της πόλης μας, στον οποίο και απολογούμαστε».
Ο όρος «επιλεκτικά ανίκανο κράτος» συμπυκνώνει ολόκληρη την ιδεολογική και πολιτική ουσία του προβλήματος. Πρόκειται για το κράτος που εμφανίζεται ανίκανο, δυσκίνητο και γραφειοκρατικό όταν πρόκειται να προστατεύσει τις λαϊκές περιουσίες, τα δάση, τις υποδομές και τις ανθρώπινες ζωές από τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές, αλλά γίνεται ταχύτατο, αποτελεσματικό και «ικανό» όταν πρόκειται να επιβάλει πλειστηριασμούς, να νομοθετήσει φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές, να καταστείλει εργατικές κινητοποιήσεις ή να χρηματοδοτήσει με εκατομμύρια ευρώ τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Η Καισαριανή δείχνει τον δρόμο του αγώνα
Η παρέμβαση της Μαρίας Αραχωβίτη στη συνέντευξη τύπου της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Αττικής δεν ήταν μια απλή παράθεση παραπόνων, αλλά μια κραυγή αγώνα και μια πρόσκληση σε γενικό ξεσηκωμό. Κατέστησε σαφές ότι η Δημοτική Αρχή Καισαριανής δεν πρόκειται να γίνει ο «σάκος του μποξ» για τις κυβερνητικές ευθύνες, ούτε θα παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή που εξωραΐζει την εγκληματική κρατική πολιτική.
Με τον Δήμαρχο Ηλία Σταμέλο και ολόκληρη τη διοίκηση στην πρώτη γραμμή, η Καισαριανή στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ο Υμηττός ανήκει στον λαό και τα παιδιά του. Η προστασία του είναι υπόθεση της οργανωμένης πάλης των εργαζομένων, των μαζικών φορέων και μιας δημοτικής αρχής που δεν υποκλίνεται στα μεγάλα συμφέροντα, αλλά λογοδοτεί αποκλειστικά και μόνο στην τάξη της.
