Συμφωνία Ειρήνης
Πώς η Τεχεράνη «κέρδισε» τη διπλωματική παρτίδα και γιατί οι New York Times μιλούν για ανατροπή των αμερικανικών όρων.
Μέσα σε ένα πανηγυρικό κλίμα και υπό το φως των προβολέων, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε μπροστά στις κάμερες την πολυαναμενόμενη συμφωνία ειρήνης για τον τερματισμό του καταστροφικού πολέμου στη Μέση Ανατολή. Σχεδόν ταυτόχρονα, στην Τεχεράνη, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν έβαζε τη δική του υπογραφή, σφραγίζοντας το τέλος μιας από τις πιο αιματηρές συρράξεις των τελευταίων ετών.
Αν και η επικοινωνιακή μηχανή του Λευκού Οίκου επιχειρεί με κάθε τρόπο να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως μια θριαμβευτική αμερικανική επιτυχία, η σκληρή πραγματικότητα των κειμένων και των όρων της συμφωνίας αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική και λιγότερο κολακευτική εικόνα για την Ουάσιγκτον.
Η Ανάλυση των New York Times: Η Μεγάλη Έκπληξη της Συμφωνίας
Σύμφωνα με εμπεριστατωμένη ανάλυση της εφημερίδας New York Times, η τελική κατάληξη των διαπραγματεύσεων αποτελεί μια τεράστια έκπληξη για τη διεθνή κοινότητα και, στην ουσία, μια στρατηγική ήττα για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Μόλις 15 εβδομάδες πριν, ο Αμερικανός πρόεδρος διακήρυττε σε όλους τους τόνους και με τη χαρακτηριστική του ρητορική πως:
«Δεν θα υπάρξει καμία συμφωνία με το Ιράν παρά μόνο άνευ όρων παράδοση».
Ωστόσο, το επίσημο κείμενο της συμφωνίας που δόθηκε στη δημοσιότητα κάθε άλλο παρά συνθηκολόγηση της Τεχεράνης θυμίζει.
Από την «Άνευ Όρων Παράδοση» στον Κυρίαρχο του Παιχνιδιού
Η πραγματικότητα στο πεδίο της διπλωματίας διαψεύδει τις αρχικές αμερικανικές προσδοκίες. Το Ιράν όχι μόνο άντεξε την ασφυκτική πίεση, αλλά κατάφερε να εξέλθει από την πολεμική σύρραξη με τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη απόλυτα όρθιο.
«Το Ιράν εξέρχεται από την κρίση όχι απλώς αλώβητο, αλλά ως ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού στη Μέση Ανατολή», επισημαίνουν χαρακτηριστικά οι New York Times.
Τα Αναπάντητα Ερωτήματα για τη Διαπραγματευτική Ισχύ των ΗΠΑ
Για έναν ηγέτη όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει χτίσει το πολιτικό του προφίλ γύρω από το δόγμα της «μέγιστης πίεσης» (maximum pressure) και της προσωπικής του δεινότητας ως dealmaker, η συγκεκριμένη εξέλιξη προκαλεί σοβαρά ερωτήματα στους κόλπους των αναλυτών της διεθνούς ασφάλειας.
-
Τι οδήγησε στην υποχώρηση των ΗΠΑ; Η ανάγκη για άμεσο τερματισμό του κόστους του πολέμου φαίνεται πως ανάγκασε τον Λευκό Οίκο σε συμβιβασμούς που προηγουμένως απέκλειε.
-
Ποιο είναι το μέλλον της περιοχής; Με την Τεχεράνη να ενισχύει τον γεωπολιτικό της ρόλο, οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή αλλάζουν άρδην για την επόμενη δεκαετία.
Η επόμενη ημέρα της συμφωνίας βρίσκει την περιοχή σε τροχιά εκεχειρίας, αλλά η συζήτηση για το ποιος είναι ο πραγματικός νικητής της διπλωματικής αυτής σκακιέρας έχει μόλις ξεκινήσει.
